Historia Rasy

Mastif Angielski należy do grupy psów zwanych Molosami. Jest to prawdopodobnie jedna z najstarszych grup. Pierwsze informacje na ich temat pochodzą z glinianej tabliczki sumeryjskiej, datowanej na okres 2000 do 1000 lat p.n.e. Przodkowie współczesnych molosów byli często uwieczniani na płaskorzeźbach królów Perskich. Znane były również starożytnym Grekom. Pisał o nich Arystoteles żyjący w latach 387-382 p.n.e. Prawdopodobnie trafiły one do Persów i Asyryjczyków z Wyżyny Tybetańskiej.Początkowo były wykorzystywane jako psy stróżujące lecz z czasem zaczęto korzystać z nich jako psów bojowych w czasie wojen.

Trudno dzisiaj określić w jaki sposób psy te trafiły do Europy. Przypuszcza się że zostały przywiezione przez kupców Fenickich. Duża siła oraz waleczność zapewniły im uznanie starożytnych Rzymian. Prawdopodobnie to właśnie rzymskie legiony przywiozły protoplastów współczesnych mastifów na wyspy Brytyjskie.

Płaskorzeźba przedstawiająca szkolenie psów do polowań. (Babilon)

Po raz pierwszy pisemna wzmianka o mastifach pojawia się w 1272 roku w angielskim dokumencie dotyczącym praw leśnych. Rasa zaczęła szybko zdobywać popularność na wyspach jako pies stróżujący. Jej miłośnikiem był król Ryszard Lwie Serce. Za panowania Elżbiety I w opisach ras psów pojawiło się określenie w dziale kynologicznym psa zwanego mastife lub bandogge. Królowa posiadała ich własną hodowlę, służąca jej do polowań. Warto zaznaczyć iż mastif w tym okresie, był psem bardzo popularnym, głównie ze wzglądu na jego walory użytkowe. Istotnym problemem było jednak mały nacisk kładziony na czystość ras. Koncentrowano się głównie na jej walorach użytkowych. Mastify były często krzyżowane z innymi rasami, co powodowało ich niejednorodność.

Prawdopodobnie pierwsza hodowla Mastifa Angielskiego została założona w 1451 roku przez Sir Peers of Lyme Holl'a, jednak istnieją pewne wątpliwości co do czystości tej lini. Pierwsza nowoczesna hodowla tych psów powstała około 1830 roku.

W 1859 roku rozpoczęto w Anglii organizowanie wystaw psów rasowych. Mastify od samego początku pełniły na nich wiodącą rolę. Rosła także ich liczba wystawiana na kolejnych pokazach, od zaledwie 6 sztuk na wystawie w Birmingham w roku 1860, do 84 w Crystal Palace w roku 1875. W roku 1872 grupka gentelmenów na czele z pastorem M.B. Wynnem postanowiła utworzyć "Klub Mastifa". Niestety, zbyt rygorystyczne sformułowanie przepisów tego klubu sprawiło, że nie przetrwał on zbyt długo. Jednym z takich "rygorów" było zarządzenie, że członkowie klubu mogli pokazywać swoje psy tylko na wystawach firmowanych przez ten klub. Inny mówił, że sędzią mógł być tylko członek klubu. Niestosowanie się do powyższych przepisów groziło wydaleniem z szeregów członków klubu. W 1883 roku inna grupa psich entuzjastów powołała do życia "Klub Starego Mastifa Angielskiego". Klub ten dzięki swojej elastycznej polityce i "zdrowym" zasadom działania przetrwał do dnia dzisiejszego bez większych zmian reorganizacyjnych.

Bardzo trudnym okresem dla rasy był okres I i II Wojny Światowej. Wynikało to z przyczyn ekonomicznych, utrzymanie tak dużego psa w tych trudnych czasach było zbyt kosztowne. Po wojnie rozpoczęto żmudny proces odtwarzania rasy. W całej Wielkiej Brytanii rozpoczęto poszukiwania ocalałych psów, jednak udało się odnaleźć tylko 20 osobników, z czego większość była zbyt stara do reprodukcji. Pod koniec 1947 roku pozostało ich tylko siedem.

Konieczne stało się sprowadzenie psów ze Stanów Zjednoczonych. Nie było to łatwe gdyż psy te występowały tam stosunkowo rzadko i były raczej kiepskiej jakości. Dopiero w początku lat pięćdziesiątych sytuacja rasy się poprawiła. Warto nadmienić, iż rekonstrukcja rasy odbywała się w kilku miejscach równolegle, co doprowadziło do powstania trzech głównych lini Mastifa:

1. Linia czesko-słowacka
2. Linia brytyjska
3. Oraz amerykańska.

Efektem tego jest widoczne dzisiaj duże zróżnicowanie w ramach rasy.

Stopniowo od lat 70 popularność Mastifa Angielskiego zaczęła rosnąc i to nie tylko w Wielkiej Brytanii ale także w Stanach Zjednoczonych i Francji. W Polsce rasa ta nadal jest stosunkowo rzadka.

Opracowano na podstawie:
"Mastif siła spokoju" "Przyjaciel Pies" nr 2 1999
oraz strony: www.molosy.pl